İhtiraslar ekseriyetle kendileriyle çelişen başka ihtiraslar doğurur. Cimrilik bazen savurganlık yaratır, savurganlık ise kimi zaman cimriliğe yol açar. Kesin ve kararlı görünmemizin sebebi zayıflıktır çoğu kez; cüretkâr görünmemizin sebebiyse çekingenliktir.

Kötü bir talihe katlanmakla kıyaslandığında, iyi bir talihi hakkıyla yaşamak daha büyük erdemler gerektirir.

Talihimizin bize bahşettiği şeylerin kıymetini mizacımız belirler.

Mutluluk sahip olduklarımızda değil, tattığımız zevklerdedir; üstelik, başkalarının seveceği şeylere değil, kendi sevdiklerimize sahip olmakla mutlu oluruz.

Asla hayalimizdeki kadar mutlu yahut zannettiğimiz kadar mutsuz değilizdir.

Tabiatın bahşettiği üstünlükler ne denli büyük olursa olsun, kahramanları yaratan şey yalnızca tabiat değil, onunla birlikte yürüyen talihtir.

Kimse var olan bir aşkı daima gizleyecek ya da olmayan bir aşkı hep varmış gibi gösterecek kadar usta değildir.

Artık birbirini sevmediklerini anladıkları zaman, vaktiyle birbirini sevmiş olmaktan utanmayan kimse yoktur.

Eğer yarattığı etkilerin geneli itibariyle aşk hakkında hüküm verirsek, arkadaşlıktan ziyade nefret duygusuna benzediğini görürüz.

Ateş gibi aşk da daima bir kıpırtı ister; artık umut etmediği yahut korkmadığı anda sönüp gider.

Adalet aşkı çoğu insan için adaletsizliğe uğrama korkusundan başka bir şey değildir.

Başkalarına duyduğumuz güvensizlik onların bizi aldatmasına haklılık kazandırır.

Bir insan nankör olabilir, ama nankörlüğü hususunda kendisine iyilik yapan kişi kadar suçlu olmaz.

Şeyleri iyi bilmek için ayrıntısını bilmek gerek; fakat ayrıntılar neredeyse sonsuz olduğundan, bilgimiz daima eksik ve yüzeyseldir.

Akıl uzun zaman kalbin yerini dolduramaz.

Düşmanlarımız bizi oyuna getirdiğinde yahut dostlarımız bize ihanet ettiğinde teselli bulmakta zorlanır; fakat kendi kendimize bunları yaptığımız zaman pek de şikâyet etmeyiz.

İnsanlar farkına varmadan onları aldatmamız hayli zordur, ama farkına varmadan kendimizi aldatmamız çok kolaydır.

Sahip olduğumuz nitelikler bizi gülünç gösterebilir, ama sahip olmadığımız halde öyleymiş gibi yaptığımız nitelikler bizi daha gülünç kılar.

Bize yapılan övgüleri hak etmek istememiz bizi daha erdemli kılar; aklın, kıymetin ve güzelliğin övülmesi onları pekiştirir.

İnsanlar bir kıymetin kendisinden ziyade tezahürlerini takdir ederler.

Umutlarımız ne denli nafile olsa da, hiç değilse bizi güzel bir yoldan yaşamın sonuna vardır.

Yeni tanışıklıkları sevmemizin nedeni eskilerden bıkmamız yahut yenilikler yapma arzumuz değildir; bundan ziyade, bizi iyi tanıyan kimselerce yeterince takdir görmememiz ve yeni tanıştığımız kişilerin bizi daha çok sevmesini ummamızdır.

Pişmanlığımızın nedeni yaptığımız kötülüklerden duyduğumuz üzüntüden ziyade, bu sebeple başımıza gelebilecek kötülüklerden korkmamızdır.

Maharetli görünme isteği mahir olmaya engeldir çoğu kez.

Herkesten vazgeçebilecek kadar güçlü olduğunu zanneden kişi yanılgı içindedir; fakat kimsenin kendisinden vazgeçemeyeceğine inanan kişinin yanılgısı daha da büyüktür.

Çoğu insan başkalarını yalnızca sahip oldukları itibara yahut zenginliğe bakarak takdir eder.

Bir kimseden gördüğümüz iyilik onun bize yapacağı kötülüğü hoş görmemizi ister.

Kederlerimiz türlü ikiyüzlülükler barındırır. Bazen, kıymet verdiğimiz bir kimsenin ölümüne ağlama bahanesiyle aslında kendimize ağlarız; bizimle ilgili güzel sözlerini artık duymayacağımız için ağlarız; rahatlığımızın, zevklerimizin, saygınlığımızın eksilmesine ağlarız. Böylelikle ölüler yalnızca yaşayanlar için dökülen gözyaşlarına mazhar olurlar. Bunun bir çeşit ikiyüzlülük olduğunu söylüyorum, zira bu keder anlarında aslında kendimizi aldatırız.

İnsanların çoğuna kötülükler yapmak onlara gereğinden fazla iyilik yapmak kadar tehlikeli değildir.

Cömertlik sandığımız şey genellikle büyük menfaatler uğruna küçük menfaatleri göz ardı etmeye dayanan gizli bir ihtirastır.

Bazı insanlar kusurlarıyla var olurlar; bazıları ise iyi vasıfları nedeniyle gözden düşerler.

Acıma duygusu ekseriyetle ötekilerin mutsuzluklarında kendi mutsuzluklarımızı görmektir. Yaşayabileceğimiz mutsuzlukları önceden sezme yetisidir. Başkalarına yardım ederiz ki benzer durumlarda onlar da bize yardım etsinler; onlara ettiğimiz bu hizmet esasen kendimize önceden yaptığımız bir iyiliktir.

Yalnızca aşk ve ihtiras gibi şiddetli duyguların ötekileri alt edebileceğine inanmak bir yanılgıdır. Tembellik, büsbütün yılgınlık gibi görünse de, her şeyi alt etmekte zorlanmaz; hayattaki tüm tasarı ve eylemlerimizin üstüne çöker; tutkuları ve erdemleri azar azar tüketir, yok eder.

Yaptığı tüm kötülükleri bilecek kadar kabiliyetli kimse yoktur.

Kıymet vermediğimiz kimseleri sevmek zordur; fakat kendimizden çok kıymet verdiğimiz kişileri sevmemiz de pek kolay değildir.

Çoğu insan malı mülkü hor görür, ama bir şeyler vermeyi bilen çok azdır.

Zayıf insanlardan samimiyet beklenemez.

Bir deliyi iyileştirmenin çaresini arayıp bulabiliriz, fakat bozuk bir zihniyeti düzeltmenin hiçbir yolu yoktur.

Sahip olmadıkları erdemler için hükümdarları övmek, başımız derde girmeyecek şekilde onlara hakaret etmektir.

Bizi hiç istemediğimiz kadar seven kişileri sevmektense, bizden nefret eden insanları sevmeye daha meyilliyizdir.

Ancak hor görülmeye layık insanlar hor görülmekten korkarlar.

Küçük kusurlarımızı itiraf edebilmemizin sebebi daha büyük kusurlarımızın olmadığına inandırmaktır.

Ateşli bir nefret bizi nefret ettiklerimizden daha aşağı kılar.

Namuslu bir insan deliler gibi âşık olabilir, ama budalalar gibi değil.

Kıskançlık daima aşkla birlikte doğar, ama onunla beraber ölmez her zaman.

Faziletli kadınlar ekseriyetle gizli birer hazinedir; emniyette olmalarının nedeni kimsenin onları aramamasıdır.

Gerçek dostluk hasedi, gerçek aşk çapkınlığı bitirir.

İnsanlara nasihatler veririz, ama yol yordam öğretmeyiz.

Kıymet azaldıkça bayağılık artar.

Şaşırmamız gereken tek şey hâlâ şaşıracak şeyler bulabilmemizdir.

Bir çok sevdiğimiz zaman, bir de hiç sevmediğimiz zaman memnun edilmemiz zordur.

Kimi zaman, sevdiğimiz kişi tarafından aldatılmak, onun hakkında aldanmış olmak kadar yaralamaz.

Gönül verdiğimiz ikinci bir kişi yoksa, ilk göz ağrımızdan kolay kolay kopmayız.

Çapkınlıkta aşkın esâmisi okunmaz.

Çoğu dost insanı dostluktan, çoğu sofu dindarlıktan usandırır.

Arzusuz insan yoktur, kendini sevmeyen insan vardır.

Kimi insanlar kendileriyle öyle meşguldür ki, âşık oldukları zaman sevdikleri kişiyle ilgilenmeksizin kendi ihtiraslarına dalıp gitmeyi iyi bilirler.

Asla zannettiğimiz kadar mutsuz, hayal ettiğimiz kadar mutlu olmayız.

Ruh can verdiği beden için neyse, aşk da seven için odur.

İnsan büyük bir tehlikeyle karşılaşmadığı sürece içindeki cesarete kefil olamaz.

Bir devletin gösteriş ve kibarlık budalasına dönüşmesi onun düşmekte olduğuna dair açık bir işarettir, zira her bir şahsiyet kendi menfaatine baktığından, Devlet kamu yararını görmezden gelir.

Huzuru kendi içinde bulamıyorsan, onu başka yerde araman nafiledir.

Tanrı, yeryüzünde birbirinden farklı ağaçlar yarattığı gibi insanlara da farklı yetenekler bahşetmiştir; her ağaç gibi her yetenek de kendine mahsus niteliklere ve neticelere sahiptir; bu yüzdendir ki dünyanın en becerikli armut ağacı meyve diye elma veremez, en kusursuz yetenek en basit yetenekle aynı neticeleri yaratmaz; gene bu yüzdendir ki, nüvesini içinde taşımayan vecizeler söylemek, lale ekilmemiş bir toprağın lale vermesini istemek kadar gülünçtür.

Başımıza gelen iyilik ve kötülüklerin bize tesir etmesindeki ölçüt onların büyüklüğü ve şiddeti değil, bizim hassasiyet seviyemizdir.

Mutlu olmaktan ziyade, mutlu görünmek için didiniriz.

Âşık insanın sevdiğinin kusurlarını görebilmesi ancak onun büyüsünden kurtulmasıyla mümkündür.

Âşık ve ihtiyat birbiri için yaratılmamıştır; aşk büyüdükçe ihtiyat azalır.

Kıskanç bir eşinin olması kimi zaman erkeğin hoşuna gider; daima sevdiği şeyleri işitip durur.