Bir aşkı vardı ve onu kaybetmişti. Artık ona benzeyen bir şey olamazdı, bundan hiç şüphesi yoktu.

Pek çok mahkûm savaşın bitişinin geçici bir durum olabileceğine inanıyordu. Belki Hitler gerçekten kaput olmuştu, ama onlar, her kaçığın arkasında hazırda bekleyen çok daha kaçık biri vardır tezini savunuyorlardı ve sonuçta her şeyin yeniden baştan başlaması sadece bir zaman sorunuydu.

Sonrası yok, o yüce Tanrı da yok. Tanrı olsaydı, cenneti bu kadar korkunç uzak olmazdı!

Artık yalnız değildi, bu hâlâ alışılmadık bir duygu olsa da onu, soğuktan taş gibi donmuş çizmelerini korlu küllerine soktuğu ateşten daha çok ısıtıyordu.

Konuşmak ilgi çekmek demekti ve bu da iyiye işaret değildi.

“Soğuk Kadın,” diye tekrarladı Boynuz Hannes. “Dağda yürür, gizlice vadilerden geçer. Ne zaman isterse o zaman gelir ve neye ihtiyacı varsa kapar. Yüzü yoktur, sesi yoktur. Soğuk Kadın gelir, alır ve gider. Hepsi bu. Yanından geçerken seni yakalar, götürür rastgele bir deliğe tıkar. Ve sonunda üzerine toprak atılmadan önce gördüğün son gökyüzü parçasında tekrar peyda olup sana hohlar. Geriye sana kalan karanlıktır. Ve soğuk.”

Ölüm yeni yaşam doğurur, diyor insanlar. Ama insanlar aptal bir hayaletten bile daha aptaldır. Ben söyleyeyim: Ölüm hiçbir şey doğurmaz!