Bir kere daha deneyecek gücü kalmamış iki âşığın haline benzettim halimizi, az sonra kapı kapanacak, ağlayacağız.
“Ama sonunda kaybeden siz olmuşsunuz.”
“Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?”
“Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.”
“İyi ya, boş değildi kucağım.”
“Ama yandınız, kül oldunuz.”
“Ama vardım, kül bunun kanıtı.”
“Belki de bir türlü yaşamadığımız için bu kadar büyüdü aşk,” dedi, “aslında kısa bir şeydi, zamana yayıldı.”
‘Benim suçum yok Derya’ dedi. ‘Varsa da bağışla artık. Suzan beni kaldırabileceğimden çok daha fazla sevdi. Ezildim.’
İnsan gençliğini aşka vermezse, gençlik neye yarar?
Aşk… Annem için nasıl da boş bir kelime.
Seçmediği bir aşkın ecesi olmanın yarattığı sonu gelmez kin.
Bu karşılıksız ilgiye tanık olmak acı verirdi bana.
Halbuki sevişmek eşitlenmek değil midir?
İnsan kendini bile bir başkasını severek sevebilir ancak, benim zavallı kızım.
Büyük aşktan korkan küçük adam.
Güzel olacağından emin olduğumuz günlerin gelip bizi bulacağına inandığımız hayatımızı yarıladık çoktan. Güzel olacağından emin olduğumuz günler gelip bizi bulmadı.
“Nasıl isterseniz,” dedi.
Böyle istiyorum öyleyse. Bir şey isteyecek birini bulmuşum, kaçırır mıyım? Ben istemeyi bilmem, öğrenemedim gitti. Benim bir şey isteyecek kimsem olmadı. Annem yoktu, babam ortadan kayboldu, babaannem yaşlı, abimin bana ihtiyacı var. Şu hale bakın. Cihan’dan mânâsızca her şeyi istedim, yapmaya hazırdı, ama samimiyetime inanmadı – değildim zaten.
“İnsan hayatı bir rahim arayışından ibarettir,” dedi Ekmel bey, “ev rahimdir. Bundandır kendimize bir ev aramamız. Evi olan insan ne şanslı!”
Oysa aşkı andıran bir heyecandan ibaretmiş. Böyle duygular var, insan yanılıp aşk sanıyor.
Sel gitti Suzan, kum kaldı, çöl kumu, üstünde tek yaprak yeşermez.
Gözlerinin çevresinde incecik bir siyah çizgi olan insanlar için, babaannem, ‘gözleri kudretten sürmeli’ derdi. Suzan’ın dudakları da çevresi kalemle çizilmiş gibiydi.
Kadın gidince evin dokusu bozulur, susuz kalmış çiçeğe benzer, solar. Küçük şeylerin izi silinir. Eşyanın dili tutulur, ev sağırlaşır.
Anladım, hayatım benim olmazsa orta malı olur.
Beni neyin beklediğini bilmiyorum. Ama beni güzel günlerin beklediğine inandığım günler çoktan bitti. O günlermiş meğer güzel olan. Şimdi günler beni olduğum yere çiviledi. Kendi çarmıhımda sızlanıyorum.
Aramızda başlayan tuhaf ilişkiye aşk diyecek kadar budala değilim. Adını koymayı becerebilseydim, hayatımın anlamı bir saman çöpününkinden fazla olurdu. Kendi gözümde.
Aşkı aşkın çektiğini bilmiyordum. Hamurunda aşk yoksa bir insanın, nafile.
Annemin hamurunda aşk yoktu. Babam annemin aşkı içinde çırpınıyordu.
Babam beni yakala, çiğne, ez demek istiyordu;
annem tenezzül etmiyordu;
bu da babamı kemiriyordu.
–Önemsenmemek ne korkunç.–
Emin olmasam da ‘hayat bir iz bırakmaktır’ diyebilirim.
Mezar taşı bir iz sayılır mı, emin değilim.
Razı olan için mezar taşı bir izdir.
Ben razı değilim.
Gerçi elimden ne gelir?
Pazar günleri, hayatın intikam günleri.
Neşeli başlasın ve öyle geçsin diye gayret edildikçe insanı koyu bir yalnızlığa, anlaşılmaz bir kedere iten günler.
Çocukluğunun geçtiği evin bahçesinde bir yasemin varmış, annesi dikmiş. Annesi hastalandığında her gün bir dalı kuruyormuş yaseminin, annesine deli gibi âşık babası her gün kuruyan bir dalı kesiyormuş. Bir gün babasını yaseminin başında konuşurken bulmuş, ‘ölme’ diyormuş babası yasemine, “n’olur ölme.”
Aşk aramıyorum artık, çok aradım vaktiyle. Dinlemeye değer bir kadının anlatacakları, hayatın melankolik bir toplam olduğunu göstersin bana, yeter. Fazlasını kaldıramam. Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.
O anlayabilecek, ben anlatabilecek olsaydım, benim gibi adamların cenneti olurdu dünya.
Pencere bana dar geliyor, dışarının gürültüsüne ise bir türlü anlam veremiyorum.
Suzan ‘aşk acı sevmeye benziyor’ demişti, ‘yakıyor, biliyorsun, ama yine de gidip âşık oluyorsun.’
Yaşamak her şeye rağmen bir iz bırakmaktır yeryüzünde. –Ben de yaşadım, sizin kadar!–
Karım evde bir masam olmasını istemiyordu, kitaplığım olmasını da.
Karım aslında evde ‘ben’ olmasını istemiyordu, uysal bir bukalemun olayım istiyordu sadece ya da kabın şeklini alan zararsız bir sıvı, arada bir sulanan yaşlı bir saksı çiçeği, ortak hayatımızın durgun hücresi olayım.
Hayatı uzun sürmüş bir sıkıntıdan ibaretti. Boş, içeriksiz bir sıkıntı.
Ölüm, seninle bir anlaşma yapalım. Şu lanet olası defter dolduğunda bana gel. Bak kalan ömrüme ömür biçerek kafa tutuyorum sana – sen ki en tabii korkusun.
