Kadınları artık sadece dişi olarak değil insan olarak görmeye iyice alışmıştık; onlar her türlü işi yapan çeşit çeşit insandı gözümüzde.

Sir Almroth Wright gibi bazı erkeklerin kadınların meslek hayatında ilerlemelerine neden tepkiyle yaklaştığını şimdi çok iyi anlıyorum. Bu ilerleme cinsellik idealine ket vuruyor; kadınsılığı geçici olarak örtüp dışlıyor.

Bir yandan aramızdaki ortak paydanın güçlendiği düşüncesi, öncesinde sadece tek bir yoldan erişilebileceğini zannettiğim hoş, dingin, huzurlu bir his; diğer yandan bulduğum şeyin aradığım şey olmamasından kaynaklı şaşkın bir güceniklik.

Biliyorsunuz, biz sizi siz olduğunuz için seviyoruz – sizin, nasıl desem, bir şeyler ödemenizi istemiyoruz. Bir insan olarak –ve bir erkek olarak– sevildiğinizi bilmek yeterli değil mi?

Annelerimiz bize kızgın değilken, Tanrı neden olsun ki?

Bir erkeğin bir kadına verecek hiçbir şeyi yoksa ve her şey kişisel albenisine bağlıysa, flört hamleleri sınırlanmıştır.

Bizim ölüleri hâlâ gömdüğümüzü duyduklarında çok şaşırdılar; bunun nedenini sordular ve söylediklerimizden hiç tatmin olmadılar. Onlara, imanımız icabı bedenin dirileceğine inandığımızı anlattık; onlar da yıllar yılı çürüyen bedeni diriltebilen Tanrımızın küllerden de diriltip diriltemeyeceğini sordular. İnsanların sevdiklerini yakma fikrini itici bulduğunu söylediğimizdeyse, çürümeleri fikrinin de bir o kadar itici olup olmadığını sordular. Bu kadınlar rahatsız edici derecede mantıklıydı.