Kendinize bağlamak, sizin bileceğiniz iş. Bu konuda iyice emin olmalıyım sizden. İnsan sevdi mi, hoşlanmaz kararsızlıktan.

Madem ki tatlı bağlarla, siz hiçbir şeyi bende bulamıyorsunuz, Ben de sizde bulamıyorum.

Gönlünüz, aldatıcı sevgilerle sever görünüp, Sırasıyla bütün insanlara adamış kendini!

Her şey yalan dolanla, çıkarcılıkla yürüyor; Gün uğursuzun, hileyle iş görenin, Başka türlü yaratılmalıydı insanlar.

İçinde yaşadığımız yüzyılda yaman bir ahlâksızlık var, İnsanlarla düşüp kalkmak istemiyorum artık.

Adalet benden yana, mahkeme ondan yana! Yüz kızartıcı öyküsü bilinen bir herif, Bu karanlık işten göğsünü gere gere çıktı! Doğruluk eğrildi alçaklığından! Beni boğazlayıp haklı çıkıyor! Yalancı yüz, tükenmez söz, ağırlığıyla Alt ediyor haklıyı yanıltıyor adaleti!

Zorla sevgi güzellik olmaz hiçbir zaman, Hem gönül kimi severse güzel odur.

Pek güveni yok duygularına, Gönül bu, kimi zaman bilmeden sever, Kimi zaman seviyor sanır, sevmeden.

Bu da gösteriyor ki, gönül işi her zaman Huyu suyu bir olmakla ilgili değil.

Kuşku her şeyden daha üzücüdür. Onun için kendi payıma, isterim elbet Açıklıkla bütün bunların gösterilmesini.

Sevenin sevgisi taşarsa böyle, Hoşlanır sevdiğinin eksiklerinden bile.

Doğru, aklım her gün böyle söylüyor; Ama akıl değil ki sevgiyi düzenleyen.

Demek çok sevince kalkıyor eksiklik ortadan, Ya görmüyorsunuz ya da hoş görüyorsunuz?

Değerli tutulmak, yeğ tutulmak demektir; Herkese değer vermek, değer vermemektir.

Beni en çok tiksindiren şey, O emret fındık kabuğuna gireyim diyenler; Her önüne geleni şapır şupur öpenler, O gönül okşayıcı laf ebeleri O herkesle incelik yarışına çıkanlar; Akılsızla akıllıyı bir tutanlar.