Ne kadar çok insan gömülü her birimizin içinde.
Değerinin hiç olduğu yerde hiçbir şey isteyemezsin.
Yani bu hareketin ardında bir neden olduğunu anlamak kolay; asıl zor olan durağanlığın da arkasında bir neden olduğunu anlamak. Bunun nedeni zamanımızın değişime giderek daha fazla değer yüklemesi oldu, bunu kendi adına da istedi ve şimdi herkesin istediği değişim oldu. Böyle olunca elden gelen bir şey yok, hareket eden cesur, olduğu yerde duran ürkek sayılıyor, değişen aydınlanıyor, değişmeyen donuk kalıyor. İşte çağımızın aldığı karar bu.
Marco. Penceremin dışından patlama, çığlık ve siren sesleri geliyor. Cumartesi, her cumartesi burada kıyamet kopuyor ama bu da normal oldu. Varı yoğu yıkan Sarı Yelekliler normal oldular. Sensiz yapabilmek de normal oldu.
Sen bir sinekkuşusun çünkü sinekkuşu gibi tüm enerjini olduğun yerde kalmaya harcıyorsun. Tam olduğun yerde kalabilmek için saniyede 70 kez kanat çırpıyorsun. Bu konuda mükemmelsin. Dünyada ve zamanda durabiliyorsun, çevrendeki dünyayı ve zamanı durdurabiliyorsun, hatta bazen de geri geri uçma yeteneğine sahip sinekkuşu gibi zamanda yeniden yükseliyorsun ve kaybettiğini yakalıyorsun.
“Kurtlar talihsiz geyikleri öldürmezler Duccio,” dedi. “Zayıf olanları öldürürler.”
Hayır! Öyle düşünürseniz rüzgârın yön verdiği bir yapraktan farkınız kalmaz. Bu arzuyu kendi içinizde hissetmelisiniz.
Birlikte yaşamayacağımız bütün bir ömür var önümüzde Tanrının raflarında tozlanıyor olası davranışlar: meleksi sinekler kirletiyor okşamalarımızı; baykuşlar gibi tünemiş İçi saman doldurulmuş duygular. “Teslim edilemeyen mal!” -diye bağıracak pirinç melek- on sandık olası hayat. Ve bir de ölümümüz olacak öleceğimiz: Sıradan bir ölüm, gereksiz Dalgın, sensiz.
Seni görmeyi arzu ediyordum: Saçlarının hayallerinin pek yavaş saatte ilk özgürlük naralarını atmasını arzu ediyordum. İlk bayrakları sallayan o dünyasal bileklerinin devrimini ve tereddüdü, temkinli çaresizliği ve zamanı suçlamasını arzu ediyordum. Bana bir bakışın narası gerekiyor ve var oluşunun şiddetinin ötesinde senin bir gülüşünü istiyorum.
Varlığınla anlaşma yaptığımda Kurtuluyorum senden: Dostane, uyumlu sözlerle Seni var olmamaya teşvik ediyorum. Yüzünden korkmuyorum Onun hiçlikten çizildiğini bildiğimden Kendimin tesadüfi pıhtısı Dişil hiçlik: Ancak öyle kurtuluyorum senin kanından Ki her daim korkuttu beni Hiçlikten herhangi bir şeye yaklaşıldığında.
Kucaklıyorum seni (mektupta buna hakkım var).
Senin olduğun yerde benim hiçbir zaman olmayışım, benim olduğum yerde senin hiçbir zaman olmayışın - aşkımızın tanımının bu olduğunu biliyorsun değil mi?
Gördün mü baba? İyi başladık. Geleceğin İnsanı bir kadınmış.
Birbirlerini tanımadan önce de mutsuz insanlar olmuşlardı, ikisi bir araya geldiklerinde de mutsuzluğu çoğaltmışlardı.
Konu daha da uzadı: Letizia bıkmıştı, artık dayanamıyordu. Neydi onu sıkan? Onun gibi bir hıyara tahammül etmek için verdiği mücadeleden bıkmıştı. Keşke kadın da onun saçmalamalarının adamı nasıl bezdirdiğini bilseydi. Siktir git. Sen siktir git.
Unutma, sen iyi bir insansın Luisa. Kötü olmadan önce dur.
Ama bunları söylemek senin aklından bile geçmiyordu, sen bana hiç söylenmemiş en güzel sözleri söylüyordun, hiç böyle sevilmediğini ve bir daha hiç böyle sevilmeyeceğini, benim o çaresiz dönemimde seni nasıl sevdiğimi çok iyi anlamıştın. Çünkü o çaresiz bir dönemdi Luisa, şahane ve çaresiz. Ve bitti.
Birbirleri için yaratılmış değillerdi. Aslına bakılırsa kimse bir başkası için yaratılmış değildir ve Marina Molitor gibi insanlar kendileri için bile yaratılmış değillerdir. O biraz daha hayatta kalabilmek için bir sığınak, bir konu arıyordu; erkekse sadece mutluluğu arıyordu. Kadın hep yalan söylemişti, bu doğruydu ve bu kötüydü, çok kötüydü çünkü yalan bir kanserdir, yayılır, köklenir, çürüttüğü şeyle bir olur - ama adam daha kötüsünü yapmıştı: Adam ona inanmıştı.
Ama eğer bir aşk hikâyesi bitmediyse daha doğrusu bu olayda olduğu gibi hiç başlamadıysa bile o aşk söylenmemiş sözlerle, tamamlanmamış eylemlerle, kondurulmamış öpücüklerle iki kahramanın hayatını izlemeye devam edecektir: Bu hep böyledir.
Çünkü birlik olunca her şey çözümlenir ve aileleri güçlendirmek için sorunları birlikte halletmekten iyisi yoktur.
Nefretle bittiği bilinirken büyük bir aşkın doğuşu nasıl anlatılır? Aldatılan iki kişiden biri -çünkü daha en baştan bir aldatma vardır- aptal gibi gösterilmeden nasıl tasvir edilir?
Ve hâlâ ikiye bölünmüş haldeyim Luisa, uyanıkken de iki parçayım: Bir yanım bu dünyada senin bu mektubu alacağın bir yer olmasından mutlu; öteki yanım orasının benim uyandığım, sana yazdığım, her gün yaşayacağım, yaşayıp gideceğim yer olmamasından ötürü mutsuz.
Bir yanda her yerde olan, her şeyi olağanüstü kılan sana olan hayranlığım, öte yanda var olmayışının, yokluğunun hayal kırıklığı.
Çünkü hayatında ilk kez bolca boş zamanı vardı ve boş zaman dengesiz insanlar için korkunç bir canavardı. İşte bu keskin bıçak aralarındaki ikinci çatlağı oluşturdu çünkü halk deyişinde vurgulandığı üzere boş elleri şeytan kullanırdı - en azından bu hikâyede öyle olmuştu.
Babanın, çocuğun hayatında anneden daha az yer aldığı o biraz eski usul olan aile modelindeki rollerde bir devrim yapmak gerekiyordu. Marco’nun bu modeli kendi ailesinden almış olduğu yadsınamazdı ve bu onun için -ailenin erkeği olarak- pek çok işten kaytarmak anlamına da geliyordu: Ufak tefek yükümlülükleri daha az sırtlanıyor ve kendi çeşitli ilgi alanlarına daha fazla zaman ayırabiliyordu çünkü bu modelde işler böyle yürüyordu, bulaşıkları daima Marina yıkıyordu. Ama insan çocuğunun iyiliği için her şeyi yapardı, bu asla tartışılmazdı.
Gizlenen sergileneni aşar.
İnsanlar arasındaki ilişkilerin kaderinin ta baştan çizildiği ve işlerin nasıl gideceğini önceden bilmek için nasıl başladıklarına bakmanın yeterli olduğu bilinmelidir -ama bilinmez. Bir ilişki doğduğunda daima bir aydınlanma ânı yaşanır ve onun gelişmesi, zamana yayılması, olacağı şey olması ve bitişi -hepsi bir kerede- aydınlanmanın ışığında görülebilir. İyice görülür çünkü nasıl ki her şeyin formu onun ilk ortaya çıkışında mahfuzdur, yaşanacak her şey de başlangıç ânında mahfuzdur. Ama söz konusu olan bir andır, tam o an, fakat sonra bu aydınlatıcı vizyon solar, bir kenara itilir; insanlar arasındaki hikâyeler işte tam da bu nedenle sürprizler, zararlar, beklenmedik bir mutluluk veya ıstırap yaratır. Bunu biliyorduk, başlangıçta parlak, kısa bir anda bilmiştik ama sonra, hayatımızın geri kalanında bir daha bilmedik.